Bir dünya düşünün ki her yerinden sarkıyor, esniyor, dökülüyor.
Çok sevdiğim bir şiirdir çevirisi Can Yücel’e ait, bestesi Ezginin Günlüğü’ne, William Shakespeare yazmış:
“Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kız oğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’ e,
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama”
Olaylar olayları kovalıyor, savaşlar savaşları… Kararlar kararların peşine, adaletsizlik her bakımdan hayatımızın tam içinde… Öyle yılgın bir yerden değil elbette… Şiirdeki yalnız komama durumunu kendimiz gibi olana inancımızdan ve inadımızdan sürdürüyoruz.
Bir haberi okurken, bir olayı izlerken ve yaşarken, her neredeysek orada, dışarıda kalıyor sanki tüm kötülükler kendimizin… Hâlbuki her biri bize bir adım ötede bazen de hanemizin içinde… İnsanların her durumda yalnız kaldığını düşünüyorum tam o sırada genç komedyen için onlarca insan Çağlayan adliyesinde hep bir ağızdan “yalnız değilsin” diyor.
Şöyle düşünmek lazım: Olay da olduktan sonra yargılanan da tutuklanırken “yalnız değilsin” denilen de biziz.
