Geçtiğimiz hafta sonu bir dost sohbetinde konu oldu. Geri kalan ömründe bir karakter olsan ne olmak isterdin? Herkes farklı cevaplar verdi. Dizilerden filmlerden oradaki oyuncuların unutulmaz repliklerinden örnekler verildi. Kimi Yeşilçam oyuncularını seçti kimi güncel filmleri.
Karamsar felsefi yaklaşımların önemli isimlerinden biri olan Arthur Schopenhauer’a göre insanı diğer canlılardan ayıran en önemli özelliği öleceğini bilerek yaşıyor olmasıdır. Bu yaklaşımı farklı açılardan yorumlanabilir elbette. En yaygın çıkarım: Hayvanlar yaşar, acı çeker, hayatta kalmaya çalışır; ancak insan, bir gün yok olacağını bilir ve bu bilgiyle hayatını anlamlandırmaya çalışır.
Yani öleceğini bilmek insana bir yandan acı verip onu karamsarlığa yönlendirebilecekken bir yandan da başka bir farkındalık ve sorumluluk da yükler.
Temel soru Hasret Gültekin’in de dediği gibi “Bir insan ömrünü neye vermeli
Harcanıp gidiyor ömür dediğin
Yolda kalanda bir yürüyende bir
Harcanıp gidiyor ömür dediğin”
İnsanın hayatını anlamlı bir amaç ile bütünleştirecek bu soruya nasıl yanıt vereceğimizi de konuştuk aynı gece. Çevremizde olan bitenleri açıklarken, sessiz kalırken ya da isyan ederken aklımızda dönen o soru ve o çıkarım birleşir. Öleceğini bilerek yaşayan tek canlı bizsek eğer (eğer diyorum çünkü diğer canlılarda da her geçen gün farklı gelişmeler keşfediliyor) ömrümüzü neye vereceğimize de iyi karar vermek gerekiyor.
Sorulacak hesapları, alınacak kararları, atılacak adımları ertelemeden anlamlı bir ömre karar verme sırası sizde?
"Ağlarsak çözülmez işler
kalk ayağa daha da gelişmeliyiz
bırak korkup küstü kaçtı sansın onlar
kendimiz için hep dövüşmeliyiz
merak edip değişmeliyiz”
