Bir insanı zararsız görmemiz, onun gerçekten zararsız olduğu anlamına mı gelir? Geçenlerde izlediğim Canavar: Lizzie Borden’ın Hikâyesi isimli dizide 19. yüzyıl toplumundaki kadınların narin, itaatkâr ve fiziksel olarak güçsüz kabul edilmesi dikkatimi çekti. Bir kadının son derece vahşi bir cinayetin faili olabileceği ihtimalinin bile insanlara inanılmaz geliyor olması düşünmeme neden oldu.
Bir insanın tehlikeli olması için erkek olması, büyük ve güçlü olması gerekiyor bazıları için. Nesnenin, canlının veya durumun büyüklüğü tehlikesini veya gücünü temsil eder mi ki? Bunu çürütecek bir sürü örnek vermek mümkün bana göre.
Madem öyle, neden bazı arabalar büyük olduğu hâlde sağlam kabul edilmeyebiliyor? Madem öyle, neden koca bir hayvanın ölümüne sebep olan küçük bir canlının zehri olabiliyor? Madem öyle, neden bazı çocuklar ebeveynlerini korkutabiliyor?
Otorite, güç veya büyüklük koşullara bağlı olarak her şey için değişim gösterebiliyor. Kadınların da katil olabileceği açısından bu duruma dikkat çekmiyorum sadece. Kadınlar dâhil birçok şeye karşı ön yargılı yaklaşmamızın bizi istemeden de olsa o ön yargımızdan vurulduğumuz duruma yönlendirdiğini anlatmaya çalışıyorum.
Herkes ve her şey tehlikelidir algısını da yaratmaya çalışmıyorum ama yerine ve şartlara göre evet, hiçbir şey tamamen zararsız değildir. Evde beslediğiniz evcil hayvanınız bile bu duruma dâhil olabilir. Canını acıttığınızda belki ölümünüze sebep olamaz ama yeteri kadar zarar verebilir.
Önemsizleştirdiğimiz birçok şey bize koca bir rahatsızlıkla geri dönebilir ve varlığını yeterince kanıtlayabilir. Bunu zarar vererek veya faydalı olarak yapar ama kanıtlar. İnsan vücudundaki koca bir kitle küçük birkaç hap ile tedavi edilebilirken küçük bir yara ölümümüze sebep olabilir.
Bir fark yaratmak için çok küçük olduğunu düşünüyorsan, bir sivrisinekle aynı odada uyumayı dene. Bu durumda küçümsenen o böcek, verdiği rahatsızlık ile varlığını ve potansiyelini ortaya koyacaktır.