Ah, yazık. Gururu evladıyla, sevgilisiyle, annesiyle, babasıyla, kardeşiyle, vatanıyla ve milletiyle arasına duvar olarak örenlere çok yazık... Öyle ince işçilikle örenler var ki hele! Nezaketi, hoşgörüyü veya terbiyeyi bu kadar ince ince örüp işlemiyor hayatına.
"Gurursuz olun" demiyorum tabii ki de; yalnız, "gurur" demeyin diyorum size. Varsa sevgiye ve saygıya değer bir şeyler, o duvarlar yıkılsın arada. Hatırdır ya bazen yapmayacağımız şeyleri bize yaptıran; bazen hatırlar önüne geçsin gururların.
Bazen büyükler gurur yapmasın, bazen küçükler. Kırılmak varsa işin içinde, susmak gururun kırıntısına dâhil edilemez; ancak başkasına gurur yapmadığını diğerine yapıyorsan burada terazi yan yatar, adalet bozulur, düzen şaşar.
İnsanlar sadece el sallayarak, sarılarak veya hoşça kal diyerek veda etmiyorlar. Bazı vedaların adı "gurur" oluyor; bazı bitişlerin adı kibir, yargı ve inat oluyor. Gurur öyle soğuk ve keskin ki anneyi evladından, kardeşi kardeşten, eşi eşten ayırabiliyor.
Beklentiler üzer genelde, gururunu kırar insan olanın. Ancak hatalı olan insanın gurur yapmasının kokusunu alırsınız 5 metre öteden... "Özür dilemek erdemliktir" sözünü unutup "Gururum kırılır"a çevirdik biz. "Ben neden dileyeyim, o dilesin"e çevirdik. "Senin hatırın var ama benim ne suçum var?"a çevirdik.
Daha çok sayıda cümle kalıbı sayabilirim. Saymak kolay da bunları duymak zor oluyor. "Herkes birbirinin çalı süpürgesi olsun" demek değil demek istediklerim. Gurur, bir insanda olması gereken en önemli özelliklerin arasında; ancak gereği kadarı...
Arada, kararınca çalı süpürgesi olup süpürmek geçim ehliliği getirir o eve. Zerre toz kalmayana kadar süpürmeseniz de zibili süpürseniz yeter zaten. Bazen siz süpürürsünüz, bazen o. Bazı kırgınlıklar süpürülmek ister. Hem kapının önü zibil dolsun hem de canımın istediği olsun... Oh, ne âlâ!
