Bazen olmaz

İnsan, hayatı boyunca bir şeylerin olmasını bekler bazen çaresiz bir şekilde bazen de var gücüyle mücadele ederek. Bir kapının açılmasını, bir yolun kendisini bir yere çıkarmasını, bir ihtimalin gerçeğe dönüşmesini… Bazen bütün işaretleri kendince yorumlar, bazen sessizliği bir cevap sayar. Sonra gün gelir, hiçbir şey olmaz.

Belki de hayatın en zor taraflarından biri budur: Her şeyin bir karşılığı olacağına inanmak.

Oysa insanın istediğiyle hayatın sunduğu her zaman aynı değildir. Bazen en çok istediğin şey sana en uzak olandır. Bazen bütün yolları denersin ama bir türlü varamazsın. Üstelik nedenini de öğrenemezsin.

İnsan, olmayana bir sebep bulmak ister. Çünkü sebepler, belirsizlikten daha kolay taşınır. Bir yanlışımız olduğuna inanmak bile hiçbir şeyin elimizde olmadığı gerçeğini kabul etmekten daha kolaydır.

Oysa her şeyin bir açıklaması, her bekleyişin bir karşılığı, her hikâyenin bir sonu olmak zorunda değil. Bazı şeyler yalnızca yaşanmadığı için eksik kalır. Bazı ihtimaller, ihtimal olarak kalmak için vardır.

Belki de insan, hayatı anlamaya çalışırken en çok kendini yoruyor. Oysa her kapıyı açmak, her soruya cevap bulmak, her gidişin ardından bir anlam çıkarmak zorunda değiliz.

Bazen olmuyorsa olmaz. Ne bir yenilgidir bu ne de mutlaka bir başlangıcın habercisi. Yalnızca hayatın, bizim irademizden büyük olduğunu hatırlatan sessiz bir gerçektir.

Belki de mesele, her şeyin olmasını sağlamak değil, olmayanların ardından kendinden bir şey eksiltmeden yoluna devam edebilmektir.