Kayseri'de yaz ayları artık şenlik mevsimi... Hemen her hafta sonu bir ilçede konser, festival ya da kültür etkinliği düzenleniyor. Meydanlar doluyor, çocuklar eğleniyor, aileler birlikte vakit geçiriyor. Ünlü sanatçılar Kayseri’de haberleri yayılıyor ve mahalle sakinleri çoluk çocuk etkinlik alanına akın ediyor. Uygun fiyata eğlence Kayserili yoksullar için mecburi tercihin de bir adresi oluyor. Bu tabloya itiraz etmek mümkün değil. Tam tersine, ekonomik şartların ağırlaştığı bir dönemde belediyelerin ücretsiz etkinlikler düzenlemesi önemli bir sosyal belediyecilik örneği. Ancak tam da burada sormamız gereken başka bir soru var: Bu etkinliklerin amacı yalnızca birkaç saatlik eğlence sunmak mı, yoksa şehrin kültürel seviyesine de katkı sağlamak mı?
İşte tam da bu noktada ilk itirazım başlıyor. Kayseri'de işçilerin, emekçilerin ve yoksulların çocukları yıl boyunca nitelikli kültür ve sanat etkinliklerine ulaşmakta büyük güçlük çekiyor. Ücretli etkinliklerin zaten çoğu onlar için erişilebilir değil. Ücretsiz olanlar ise ya çok sınırlı sayıda düzenleniyor ya da kontenjan engeline takılıyor.
Yılın büyük bölümünü bu yoksunlukla geçiren Kayserili aileler için, mesire alanlarını bir kenara bırakırsak, belediyenin kurduğu her sahne doğal olarak bir cazibe merkezine dönüşüyor. Nerede konser varsa insanlar oraya gidiyor.
Biz de bu konser alanlarında vatandaşlarla konuşuyoruz. Neredeyse herkes "Memnunuz" diyor. Ama burada durup şu soruyu sormamız gerekiyor: İnsanlar gerçekten sunulan etkinliğin niteliğinden mi memnun, yoksa yıl boyunca önlerine başka bir kültürel seçenek konulmadığı için mi?
Etkinliklerin içeriği ve ücretsiz verilecek konserlerde yer alacak sanatçılar belirlenirken bu soruların hiçbirinin gündeme gelmediğini hepimiz az çok tahmin ediyoruz elbette.
Burada meselem herhangi bir sanatçı ya da herhangi bir belediye değil. Meselem, kamunun kültür anlayışının giderek yalnızca popüler olana teslim olması.
“Ee napalım halk onu seviyor” dediklerini duyar gibiyim. Ama kültür hizmeti sunmak sadece insanları eğlendirmek ve vatandaşın o an için istediğini vermek değildir.
Peki halk onu seviyor diye belediyelerin görevi sadece mevcut talebi karşılamak mıdır? Belediyeler yalnızca organizasyon yapan kurumlar mı olmalıdır, yoksa insanların henüz tanışmadığı sanat dallarıyla onları buluşturan, yeni kültürel ufuklar açan kurumlar mı? Çünkü kamu eliyle yürütülen kültür politikası, sadece talebin peşinden gitmez; gerektiğinde yeni bir talep de oluşturur.
Kaldı ki açık hava sineması etkinliğine bin yıldır zaten beğenilmiş artık neredeyse izlemedik vatandaş kalmamış filmleri koymak da film etkinliği yaptık demek olmamalıdır.
Açık hava sineması yapıyoruz diye yıllardır aynı filmleri dolaşıma sokmak, konser düzenliyoruz diye sadece popüler isimleri sahneye çıkarmak kültür politikası değildir. Bu ancak etkinlik takvimini doldurmaktır.
Güncel kültürel değişimleri takip etmek, iyi filmler, belgeseller izletecek alanlar yaratmak, çocukların gelişimlerini artırabilecek etkinlik alanları yaratmak, senfoni orkestraları ile halkı buluşturmak, Türk Halk Müziği ve Türk Sanat Müziği'nin yaşayan ustalarını şehrimizde ağırlamak, caz konserleri düzenlemek ya da genç müzisyenlere sahne kurmak gibi bir dizi etkinlik yapabilecekken çıtayı ünlü popçu ile sınırlandırmak eleştirilmesi gereken bir belediyecilik anlayışıdır.
İyi bir festival sadece dolu bir konser alanı ile değil geriye kültürel bir iz bırakabilen bir festivaldir.
Bugünün çocuklarının, gençlerinin yarın “Ben o müzisyeni ilk defa Kayseri’de dinlemiştim”, “Ben ilk tiyatro atölyesine Kayseri’de katılmıştım” diyebilmesinin önünü açmaktır.
Belki de yıllar sonra bir gencin "İlk kez bir senfoni orkestrasını Kayseri'de dinledim", "İlk belgesel gösterimine bu şehirde katıldım", "İlk caz konserimi burada izledim" diyebilmesini sağlayabilmektir asıl mesele. Çünkü belediyelerin görevi sadece meydanları doldurmak değil, o meydanlardan geçen insanların kültürel hafızasında da kalıcı bir iz bırakabilmektir.
