Kayseri’nin en büyük markası Kayserispor adım adım değil, koşar adım küme düşmeye gidiyor.
Umutla, inançla Gaziantep deplasmanına gittik.
Ama ilk düdükle birlikte ne umut bıraktılar, ne inanç…
Sahada ne yaptığını bilmeyen, ne yapacağını bilmeyen bir Kayserispor vardı.
Sadece sahadaki futbolcular değil Teknik Direktör Erling Moe’da ne yaptığını ne yapacağını bilmiyordu.
Böylesi kritik bir maçta daha önce şans vermediği Mather ile başladı.
Gerçi her maç şans verdiği takım kaptanı Cardoso ne yaptı ki Mahter bir şey yapsın.
Cardoso, Brenet’in hediyesi ile Gaziantep öne geçtikten sonra Kayserispor’un ilk yarıdaki en etkili atağında rakip ceza sahası içinde yakaladığı şans değerlendirebilseydi, şimdi farklı bir şey konuşuyor olabilirdik.
Kayserispor çok kolay gol yiyor ama kolay golleri atamıyor.
Moe, maça erken müdahale ederek, Fenerbahçe maçında olduğu gibi bu maçta da olmayan pozisyonda rakibin gol atmasını sağlayan Brenet’in yerine Ramazan’ı aldı.
İkinci yarı başlarken Ramazan’ı da çıkardı.
Yapılan değişiklikler mi yoksa devre arasında iddia edildiği gibi (iddia edilen diyorum, zira maç sonu başkanı ya da Kayserispor yöneticilerini göremedik) Başkan Nurettin’in Açıkalın’ın soyunma odasına inmesi mi etkili oldu bilmem ama Kayserispor biraz daha istekli göründü.
Gol vuruşlarındaki beceriksizlik bu isteğin sonuca dönüşmesini engelledi.
Ve basit bir penaltı ile Kayserispor Gaziantep karşısında sezonun ilk yarısında olduğu gibi sahadan 3-0’lık mağlubiyetle ayrıldı.
Büyük bir umutla gittiğimiz Gaziantep yolculuğunun dönüşü büyük bir hayal kırıklığı oldu.
Matematiksel olarak Kayserispor’un hala şansı var ama ne saha da, ne kulübe de, ne yönetim de ne de kentte o umudu, o inancı göremiyorum.
Ve bu tablo Kayserispor’un koşar adım küme düşmeye gittiğini gösteriyor.
