Hiçbir insani değeri kalmayanların ilk yaptığı şey seyretmek oluyor. Geleni geçeni olanı biteni seyreden insanlara bir de beğeni derdi eklenince kendisi gibi anı seyredenlerin toplamına seyirlik malzeme olsun diye çekmek eklendi.
Aydın’da bir deve kuşunun çiftlikten kaçma videosunu izleyince aklıma geldi. Hayvanın çaresizliğini kaydetmek üzere, kamerasına sarılanlar, peşinden giderek onu rahatsız edenler bu anlar ile eğlenenler. Gazetecilik refleksi olan birini bile tuhaf gelen bu an düşündürüyor gerçekten.
Bu konu Haneke sinemasında güçlü bir şekilde işlenir. Michael Haneke'nin Benny's Video filminde kamera, yalnızca görüntü kaydeden bir araç değildir. Şiddet görüntülerine alışan bir gencin gerçeklikle kurduğu ilişkinin de parçasıdır. Haneke'nin yıllar önce sinemada sorguladığı bu duyarsızlaşma, bugün cep telefonlarımızın ekranlarında karşımıza çıkıyor. Bir insanın başına gelen felaketi izlemekle yetinmiyor, onu kaydediyor, paylaşıyor, ardından kaç kişinin izlediğini merak ediyoruz. Acının kendisinden çok görüntüsünün dolaşıma girmesiyle ilgileniyoruz. Oysa kameranın kaydettiği her şeyin arkasında gerçek bir insan, canlı ya da yaşam var.
Burada bir ayrımı netleştirmek gerekiyor. Kamera bazen gerçeği görünür kılar, bazen de gerçeğin karşısında sorumluluk almamak için arkasına saklandığımız bir duvara dönüşür. İşte saklandığımız bu duvarlar insani duygularla aramıza ördüğümüz bir sınıra da dönüşebiliyor.
Yine korkutan başka bir gerçeklik yine Haneke’ye ait bir filmde anlatılıyor. “Funny Games” insanların şiddeti izleme arzusunu konu alıyor. Bunu en çok asayiş haberlerine verilen reflekste görüyoruz. Okurlarımız genelde ölüm, yaralanma, zor anlar haberlerine ve onların görüntülerine eğilim gösteriyor. Deyim yerinde ise şiddet tık alıyor. Geride ise başta ifade ettiğim duyarsızlaşma kalıyor.