Bizim zamanımızda da çocuklar kavga ederdi.
En fazla biri diğerine birkaç yumruk daha fazla atardı.
Bir çocuk başka bir çocuğun canına kastetmezdi.
Bugün Talas’ta Fatma Mustafa Hasçalık Ortaokulu 8. sınıf öğrencisi iki çocuğun kavga haberi geldi.
B.A., kavga ettiği A.B.K.’yi bıçakla yaraladı.
A.B.K. Erciyes Üniversitesi Hastanesi’nde tedavi görüyor.
Bir çocuk, bir öğrenci, bir insan neden yanında bıçak taşır.
Bir çocuk, bir öğrenci, bir insan neden yanında taşıdığı bıçak ile bir başka çocuğun, bir başka öğrencinin, bir başka insanın canına kasteder.
Karıncayı incitmekten korkan bir toplum nasıl bu kadar canileşti.
Bir zamanlar duyunca hayrete düştüğümüz olaylar nasıl bu kadar sıradanlaştı.
Mattia Ahmet Minguzzi, Hakan Çakır, Fatih Acacı, şimdi de Atlas Çağlayan ve şimdi de Kayseri’de 8. sınıf öğrencisi bir çocuk…
Bir çırpıda ne kadar çok isim, ne kadar çok acı sayıyoruz.
Bundan daha büyük bir tehlike olabilir mi?
Ekranlarda mafya, aşiret dizileri…
Bu dizelerde kahramanlaştırılan mafya elebaşları, kutsanan silahlar…
Maalesef bu durum dizilerle de sınırlı kalmayıp, farklı örneklerle gerçek hayatta da karşımıza çıkıyor.
Bu durum çocuklar ve gençler için öykünülecek bir durum oluyor.
En güzel arabalara onlar biniyor, en güzel evlerde onlar yaşıyor…
Güçle, silahla açamayacakları kapı yok.
Bir yanda bu görüntü diğer yanda okuyup dirsek çürütenlerin market kasalarındaki gerçeği…
Bu iki görüntü arasında nesilleri kaybediyoruz.
14-15 yaşındaki çocuk okula bıçakla gidiyor.
14-15 yaşındaki çocuk arkadaşını bıçaklıyor.
Ve daha önce yazdım bir kez daha yazmakta fayda var; suç işleyen çocukların yüzlerinde hiç pişmanlık ifadesi göremiyorum.
Ve “Suça sürüklenen” her çocuk, suç makinesi olma yolunda kasıla kasıla yürüyüp gidiyor önümüzden…
