SİZİ UNUTAN UTANSIN…

Amerika Birleşik Devletleri örneği çok içime sinmese de vermek zorundayım…

Mesela oralarda savaşta kolunu bacağını kaybetmiş bir gazi görse insanlar, ona minnet ve şükranla yaklaşır teşekkürlerini iletmekte sakınca görmezler.

Biz de durum nasıl peki?

Biz yani bu memleketin bekası birliği için, bayrak inmesin, ezan susmasın, ülke bölünmesin, çara çakala yem olmasın diye kolunu, bacağını, gözünü, kulağını vücudundan bir parçayı yani, hem de seve seve gözünü dahi kırpmadan ülke için feda edenlere nasıl davranıyoruz?

Ayırıyor muyuz?

Şu zaman gazisi, bu zaman gazisi diye?

Dokunuyor muyuz gönüllerini kırarak mı ediyoruz diyorum teşekkürümüzü?

Onlara bırakın şükran, minnet saygı sevgi ,duymayı engelli diye mi yaklaşıyoruz?

Engelliler sakın ola ki gönül koymasın, onlara nasıl davranıldığını empati yaparak görmüş biriyim. Onlara davranılış şekline de sonuna kadar kızıyorum.

Fakat burada anlatmak istediğim konu, biz yani ülke olarak bizlerin geleceği için ,bu kadar fedakar olan insanlara hak ettiği değeri veriyor muyuz?

Farkında mıyız onların?

Arıyor, soruyor muyuz ?

Onları anlamak için,  gözünüzü bir gün boyunca kapatın,ayağınızın altına demir koyun…

Sesleri sadece dinleyerek anlamaya çalışın, görmeyin mesela ,yürümeyin, duymayın…

Ve bütün bunların sonunda sınıflara ayrıldığınızı düşünün…

Taş utanır çatlar !

Ve lütfen bir Gazi gördüğünüzde yaklaşın yanına sorun nasılsın ?

 İyi misin ? Senin değerini biliyoruz minnettarız cümlesini kurun korkmayın, eksilmezsiniz.

Ebediyete intikal eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü rahmetle anıyor ve Yazımı okuyan tüm gazilere bir kez daha minnetle en kalbi teşekkürlerimi iletiyorum.

 Ömrüm boyunca sizler için duacı olacağım.

Ve hiçbir zaman hiçbiriniz arasında ayırım yapmadan bizim için ettiğiniz fedakârlığı hatırlayacağım.

Minnetle Şükranla anıyor mutlu huzurlu sağlıklı hayatlar diliyorum..