GOYGOYLA AĞZINI YEDİĞİM!

Çiçek yaz…

Böcek yaz…

Açılış yaz…

Yok olmaya yüz tutmuş meslekleri yaz...

Sonra yağmuru yaz…

Karı yaz…

Ama çamurluk manzaraları, hizmetsizliğe mahkûm diyarları yazma.

Siyasi yöneten konuşursa onu yaz…

Bunu yaz, şunu da yaz…

Demediklerini de süsle püsle az biraz değil, çok çok yaz…

Ama ballandıra ballandıra yaz.

Padişahım, ağam çok yaşa, sen olmazsan halimiz yaman haaa der gibi yaz.

Yanlışa muhalif biri çıkarsa da aldırma,

O’nu da yazıyormuş gibi yaz.

Ama yüzüne gülüp, arkasından da mutlaka kuyusunu kaz.

Ülke gerçeklerini, sorunlarını, acılarını hep muhalefete yükle hep sebep sizsiniz ‘darbeciler, vesayetçiler, paralelciler’  diye de âleme fişle…

Yani muhalefete hep öcü gibi bak.

İyi dese bile kulağını kapat, açığını bul anında çak.

Sonra eline al bir  bardak çay, üzerine de bir dumanlı hava sahası yak…

Bak gör alacaksın (öbür dünyayı bilmem ama) bu dünyada çok şak şak…

Mesleğe yeni başladın garibim, şaşırma…

Çok soru sorup, ilgili amirin sabrını taşırma, koltuğunu da sallandırma…

Yani her gördüğün olumsuzluğu kaşıma,

Bardağa hep dolu tarafından bak, boşluklara aldırma…

Sucuk yaz, pastırma yaz…

Yumurta borsasının, yumurtlama oranlarını yaz…

Ziyaretleri yaz…

Hoşbeş sohbetleri yaz…

Açılış yaz ama kapanış yazma…

Neyse, gazeteciliğe yeni başladın, malum ders verenlerce (!) aşırı doz da aşılandın.

Mesleğe büyük umutlarla başladın, sonra umutlarını birilerinin menfaati için basamak yaptın.

Üzülme kardeşim, sen hata yapmadın, sadece sana gösterilmek istenen pembe tabloya daldın.

Bu nedenle suratını asma;

Bunun adı gazetecilik değil zaten bu kente özel el emeği, göz nuru fistanlık, haber basma ve de yayma…

Demem o ki;

Parola, çiçek yaz, böcek yaz, günü kurtar, amirini oyala…

Bu işin şifresidir zaten; goy goyla ağzını yediğim goygoyla…