İNADINA OKUMAK, YAZMAK. . .

Çok sık karşılaştığım bir sorudur: 

“Neden yazıların bu kadareleştirel. Hiç mi iyi şeyler yapılmıyor, neden onları görmeden geliyorsun?” sorusu.. 

Ben ise onlara şu cevabı veririm; 

“Yönetenler seçilmeden önce bir dizi taahhütte bulunurlar. Vadettikleri ile yaptıkları ter orantılı ise, halkın gönlükde yerlerini kaybettilerse, huzur vadedip yaşamı cehenneme çeviriyorlarsa, adalet vadedip adaleti bitiriyorlarsa, refah vadedip sefaleti kurumsal hale getiriyorlarsa, eleştiren insanlar olmalı. Bedel ödeme pahasına da olsa eleştidren bir kalem olmak bana gurur veriyor. İyi şeyler elbette yapacaklar, çünkü onlara yetki veren halk onları iyi şeyler yapsınlar diye göreve getirdi..” 
Ve bana göre keyiftir aslında yazmak ve hele de okunmak.  
Ama Türkçenin büyük ustası Attila İlhan’ın deyişiyle “an gelir” yük olur yazmak.  
Fakat çare yoktur, yazılacaktır; yola çıkılmıştır bir kere ve bir tavır konmuştur dosta düşmana karşı hak bilinen yolda.  
Ne zoru görünce hedeften dönmek yakışır adam olana, ne de üç on paralık makamın kuyruğuna takılıp yoldan çıkmak.  
İnadına koşmak ileriye ve inadına yazmak tüm dönmelerin, tüm döneklerin alnının çatına vururcasına.  
Pir Sultan Abdal misali “Dönenler dönsünler ben dönmezem yolumdan“ diye salmak avazı gökyüzüne ve tarihe emanet etmek.  
Şaşmaz yargıçtır tarih ve yine Attila İlhan ifadesiyle “an gelir” herkes yargılanır tarih mahkemesinde; kaçarı göçeri, kurtuluşu yoktur o mahkemenin.  
Susarak suça ortak olmak diye bir kavram vardır.  
Zalimin zulmüne ses çıkarmayarak, haksızlığa, uğursuzluğa, adaletsizliğe, yalana, dolana, emanetin ehillere teslim edilmek yerine bendelere peşkeş çekilmesine sessiz kalarak suça iştirak etmek.  
İslamın ifadesiyle “haksızlık karşısında susan dilsiz şeytan” olmak. “An gelir” dilsiz şeytanlar da yargılanır tarihin mahkemesinde. O andan kaçamaz kimse, şeytanlık para etmez o an geldiğinde. 
Karşı çıkmak ve hesap sormak, herkesten çok, omuz verenlere borçtur. Farzdır desek maksadı aşmış olmaktan ve yanlış anlaşılmaktan korkarız ama omuzlarda borçtur.  
Omuz verip makama taşımanın keyfini sürmek mi yoksa hesabını vermek mi?  
Seçim konusu budur adam olana.  
Seçmek haksa, kontrol etmek, hesap sormak ve karşı çıkmak da görevdir. “Bana ne, ben yapmadım” demek; insanları belki bu dünyanın yargısından kurtarır ama tarihin yargısından ve Mahkeme-i Kübra’daki ilahi hesaplaşmadan kurtarmaz. 
Yazmak yük olsa da yazmaya devam etmektir köşe sahibi olmanın sorumluluğu.  
En ufak bir tereddüt göstermeden ve yalpalamadan çıkılan ve hak bilinen yolda yürümek.  
Onuru tüm cefasına bedeldir.  
“An gelir” ölüm gelir, ömür biter; 
Ama dik yaşamanın onuru yeter. 

BÜYÜKBAŞ.. 

Olmuyor, yaşananlara, yaşatılanlara ne kadar uzak duralım desek de olmuyor.. 

Şehir eşrafının bir bölümü el altından Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Çelik’in o makama getirilmesini bir türlü içine sindiremiyor. 

Zira, ‘Lan Memed, şu imar düzenlemesi ne oldu’ diye çıkışacakları bürokrat sayısı Büyükşehir Belediyesi’nde gittikçe azalıyor, Mustafa Çelik kendi kadrosunu kuruyor. 

Dün gazetelere yeni bir isim servis edildi, Mehmet Büyükbaş.. 

Parti içinden bazı isimler Mustafa Çelik’i sürekli rahatsız etmeye devam ediyor. 

Oysa partili olanlara düşen, Sayın Çelik’in projelerini hayata geçirmesine yardımcı olmak, eğer verilmi olmazsa o zaman yeni isimleri servis etmek. 

Neymiş, Mehmet Büyükbaş’ın adı parti genel merkezine bildirilmiş. 

Bu tür amaçlı söylentiler, ancak şevk kırar, moral bozar. 

Bakın, en muhalif kalem olarak bilinen ben bile Sayın Çelik’in yapacaklarını eleştirmeden sakin sakin izliyorum. 

Kenti sevmek bunu gerektirir. 

Cadı kazanında 2019’a kadar gideceğini sandığım Sayın Mustafa Çelik’e sabır diliyorum. 

Asıl tutmayan isimlere gelince, Memduh Büyükkılıç’ta artık metal yorgunluğu var, tekrarcılığın ötesine geçemiyor Melikgazi Belediyesi. 

Kocasinan ve Talas Belediye Başkanları için söyleyeceğim tek söz ise, yazık oldu bu iki ilçemize 5 yıl kaybettiler..  

Asıl tartışılması gereken bu iki ilçenin belediye yönetimleri..